مدل لباس محلی جدید

مدل لباس محلی جدید + بهترین لباس های محلی سال ۱۴۰۳ انتخاب شدند همگی در سایت مگسن.امیدواریم این مطلب مورد توجه شما عزیزان قرار گیرد.

لباس‌های محلی ایرانی، تنوع دلپذیری از پوشش خاص اقوام مختلف این سرزمین است که هویت و فرهنگ متفاوت هر قوم را به نمایش می‌گذارد. لباس در سراسر جهان، نماینده بخشی از فرهنگ، تاریخ و هویت هر کشور شناخته می‌شود. وجود اقوام مختلف گیلک، آذری، کرد، لر، بلوچ، قشقایی، عرب، بختیاری، ترکمن و غیره در گوشه و کنار ایران و فرهنگ‌های متفاوت هریک از آن‌ها، تنوع دلپذیری از پوشش‌های رنگارنگ را در کشور پدید آورده است. به عبارت بهتر، در هر برش، ‌دوخت و تزیینات خاص لباس‌های سنتی ایرانی، نمادی از فرهنگ هر قوم یا قبیله را می‌توان یافت.

لباس‌هایی که با توجه به نوع آب‌و‌هوا در مناطق مختلف از جنس‌ها و رنگ‌های گوناگون تهیه می‌شوند و خود به‌تنهایی می‌توانند معرف گوشه‌ای از هویت هر فرد، سن و سال، تجرد یا تاهل، موقعیت اجتماعی و مواردی از این دست باشند. هرچند استفاده از این لباس‌ها در برخی از استان‌ها رو به فراموشی است، همچنان بخشی از اقوام ایرانی به پوشیدن لباس‌های خاص خود اصرار دارند و عده‌ای دیگر، در جشن‌ها و آیین‌های مختلف به سراغ آن می‌روند.

تنوع آب و هوایی ایران در کنار آداب و رسوم و فرهنگ‌های قومی قبیله‌ای، پوشش‌های مختلفی را در اقصانقاط کشور پدید آورده است. پوشش‌هایی که با طراحی خاص و رنگ‌های متفاوت، هریک به‌تنهایی می‌توانند معرف بخشی از تنوع فرهنگی ایران‌زمین باشند. برخلاف جوامع شهری که سبکی واحد را در پوشش خود رعایت می‌کنند، مردمان نواحی مختلف ایران، الگوی متفاوتی در لباس پوشیدن دارند. الگویی که از فلسفه‌ای خاص سخن می‌گوید و در پس همه طرح‌ها و رنگ‌های آن، بخش وسیعی از سنت و فرهنگ و هویت ایرانی را می‌توان جست‌و‌جو کرد.

فلسفه لباس‌های محلی ایران نیز در نقاط مختلف و بنا بر جغرافیای محیط، سن و سال، تجرد یا تاهل، جایگاه و موقعیت اجتماعی، تیره و قبیله و موارد مشابه تعریف می‌شود. مردمان شمال ایران با الهام از طبیعت سبز و شاداب خود، لباس‌های رنگین و شادی بر تن می‌کنند. مردمان ناحیه جنوب کشور، گرمای هوای شرجی را با پوشیدن لباس‌های نازک و خنک به تعادل می‌رسانند. فلسفه لباس مردم ناحیه کویر نیز هم‌خوانی عجیبی با جغرافیای زندگی آنان دارد و از این جهت،‌ اغلب به سراغ رنگ سپید می‌روند تا تحمل گرمای خشک ناحیه بیابانی راحت‌تر باشد.

اهالی نواحی کوهستانی و عشایر، از شلوار بسیار گشاد استفاده می‌کنند تا تردد راحت‌تری داشته باشند و در نواحی سردسیر، کلاه و روسری پشمی بر سر می‌گذارند تا از سرمای هوا در امان بمانند. به‌طور کل، فلسفه هریک از لباس‌های محلی زنان و مردان اقوام ایرانی در سازگاری با طبیعت و نوع زندگی آن‌ها و نیز ارزش‌های فرهنگی هر قوم تعریف می‌شود.

لباس آذری :پارچه‌هایی که برای تهیه این لباس‌ها استفاده می‌شود، معمولا در زنان از جنس ابریشم، ترمه یا مخمل است و لباس‌های مردانه نیز اغلب از پارچه‌های پشمی دوخته می‌شود. این پارچه‌ها بر اساس بودجه و توان مالی افراد قابل‌تغییر است و آن را می‌توانند با حریر، تافته، دریاکنار، مل‌مل، کودری، فاستونی، آیناگولی، اوتماسینار، متقال، شالموز و چیت نیز جایگزین کنند. لباس محلی زیبای مردمان آذربایجان از دیرباز نشان از ویژگی‌های هنری، تاریخی، قومی و مذهبی آنان داشته است. پوششی متمایز که رنگ در آن حرف اول را می‌زند و تزییناتی چون حاشیه‌دوزی گلابتون، منجوق‌دوزی، چین‌دوزی و… جلوه آن را دو چندان می‌‌کند. به‌طور کلی، سه قسمت سرپوش، تن پوش و پاپوش، ماهیت لباس محلی آذری را تشکیل می‌دهد. لباس‌هایی که پس از قرن بیستم، تنها در میان عشایر و روستاییان به سیاق گذشته وجود دارد.

لباس مردان آذری، اغلب از جنس پشم است و سرپوش‌هایی استفاده می‌کنند که در زبان ترکی «بورک» یا «پاپاخ» نامیده می‌شود. بورک انواع مختلفی چون دری بورک (کلاه پوستی)، پهلوی، کپی، کامپا بورک (کلاه کاموایی)، لبه‌دار، کئچه بورک (کلاه نمدی)، حصیری، دورگه بورک (نوعی کلاه از پوست بره)، عرقچین، یون بورک (کلاه پشمی) و شپو (شاپو) را در بر می‌گیرد.تن‌پوش‌های مردانه نیز چون نوع زنانه، اجزای متفاوتی دارد و کوینک، آغ کوینک (پیراهن سفید)، بی‌غب کوینک، روباشاکا، آرخالق، ستیره، پنجه (نوعی لباس همچون کت)، دُن یا اویما دُن، پالتون (پالتو)، گیمه، کورک (پوستین)، اووماشال (نوعی کت‌و‌شلوار) و شلوار را شامل می‌شود.مردان آذری برای پاپوش از لب چین یا دولاما (نوعی چکمه مخصوص چاروادارها)، تک گون، گلاسه باشماخ، چاروق و چوست استفاده می‌کنند.

لباس کردی از قدیمی‌ترین و متنوع‌ترین لباس‌های محلی ایرانی به شمار می‌آید که پیشینه‌ای به قدمت اقوام کرد این سرزمین دارد. در نخستین تصاویری که لباس کردی را به نمایش گذاشته است، نقش‌برجسته‌های هخامنشی خودنمایی می‌کند. مردانی که در حجاری‌های ورودی کاخ آپادانا دیده می‌شوند نیز لباسی مشابه لباس محلی کردی بر تن دارند.مردمان این ناحیه هنوز از پوشش سنتی خود به‌صورت روزمره استفاده می‌کنند و راحتی و نشاط را هم‌زمان به خود هدیه می‌دهند. این لباس‌ها چون دیگر پوشش‌های محلی ایرانی از اجزای مختلفی تشکیل شده است و به غیر از تفاوت‌های جزئی، در کلیت شباهت بسیاری به یکدیگر دارد. بر اساس منطقه، پوشش زنان و مردان کرد نیز به نام‌هایی چون لباس اورامی، سقزی، مریوانی و عناوینی از این دست نام‌گذاری می‌شوند.

لباس کردی مردانه شامل ۹ تکه و اجزایی چون عرقچین، سربند، پیراهن، کت، پستک یا جلیقه، شلوار، جوراب، کفش و شال کمر می‌شود. این لباس را معمولا گشاد می‌دوزند تا برای تردد در میان کوه‌ها و مسیرهای دشوار با مشکلی مواجه نشوند. کردها معتقدند که سر مردان باید پوشیده باشد و از این جهت، انواع کلاه و دستار در پوشش آنان، نوعی فرهنگ دیرینه به حساب می‌آید.شلوار کردی مردانه که به «دمه‌قُپان»، «پاتول» یا «رانک» شهرت دارد، از پارچه‌های ساده و معمولا به رنگ‌های قهوه‌ای، سورمه‌ای و خاکستری دوخته می‌شود. این شلوار در قسمت بالا کاملا گشاد است و به مچ پا که می‌رسد، تنگ می‌شود تا علاوه بر راحتی در نقاط کوهستانی، از نفوذ سرما به داخل شلوار جلوگیری کند. کمر شلوار را نیز برای راحتی بیشتر، به‌صورت لیفه‌ای (کش‌دوزی‌شده) طراحی کرده‌اند.

لباس لری : قوم لر به‌عنوان یکی از اصیل‌ترین اقوام ایرانی شناخته می‌شوند که آن‌ها را به دو گروه لر بزرگ و کوچک تقسیم می‌کنند. ایل بزرگ بختیاری، طوایف ممسنی و بویراحمدی را «لر بزرگ» و مردمان لرستان امروزی و بخش‌هایی از همدان و ایلام را به‌عنوان «لر کوچک» می‌شناسند. لباس محلی هر دو گروه در کلیات یکسان است و تنها تفاوت‌های کوچکی در ایل‌های مختلف به چشم می‌خورد.هم‌‌زیستی مردم لر زبان با طبیعت (چون سایر اقوام ایرانی) و ویژگی‌های جغرافیایی اقلیم آن‌ها، نقش مهم و تعیین‌کننده‌ای در طراحی لباس‌های سنتی این قوم دارد. این لباس‌ها به دو دسته کلی لباس محلی لری فیلی و لباس محلی بختیاری تقسیم می‌شوند. لری فیلی لباس مخصوص مناطق لرستان و همدان و ایلام را گویند و لباس محلی بختیاری نیز چنانچه از نامش بر می‌آید، به عشایر بختیاری اختصاص دارد که غرب اصفهان، شرق لرستان و شرق، شمال شرق و جنوب شرق خوزستان، قلمرو آن‌ها را تشکیل می‌دهد. لباس لری استان کهگیلویه و بویراحمد نیز در خرداد ماه سال ۱۳۹۷ خورشیدی به ثبت ملی رسید.

شرایط اقلیمی از یک سو و نیاز از سوی دیگر، طراحی پوشش بانوان لرستان را رقم زد. تغییر رنگ پارچه‌های لباس زنان لر نشان از شان اجتماعی، سن و موارد مشابه دیگر دارد. ازاین‌رو، زنان مسن‌تر از پارچه‌هایی به رنگ تیره با طرح‌های ساده و سربندی سیاه و سفید استفاده می‌کنند و زنان جوان، لباس‌های شاد و رنگارنگ به تن دارند. سرپوش، تن‌پوش، بالاپوش و پاپوش، اجزای اصلی این لباس محلی را تشکیل می‌دهند.«سرون» یا سربند در واقع، همان چارقدی است که زنان لر به سر می‌بندند؛ به‌طوری که تنها قسمتی از موهای سر را پوشانده و گیسوان از کنار گوش‌ها روی شانه آویزان می‌شود. قسمت جلوی سرون را در گذشته با مهره‌های نفیس و زیبا و قطعه‌هایی از طلا و نقره تزیین می‌کردند که امروزه این سنگ‌های تزیینی گران‌‌قیمت با زیورآلات بدلی جایگزین شده است. زنان لر در مراسم شادی و عروسی از سرون‌های رنگی و در ایام سوگواری، از سرون سیاه استفاده می‌کنند که گاه بلندای این سربند تا پشت زانو نیز می‌رسد.

لباس لری مردانه ساده‌تر از نوع زنانه طراحی شده است و در عین حال، زیبا و باشکوه به نظر می‌آید. این نوع از لباس محلی شامل کلاه نمدی با سربند، پیراهن، شلوار، سُتِره، شال، گیوه و شولا (برای چوپانان) می‌شود.«کلاه نمدی» چنانچه از نامش بر می‌آید، از جنس نمد بافته می‌شود و بلندی آن می‌‌تواند در اندازه تقریبی ۲۵ تا ۲۸ سانتی‌متر باشد. رنگ این کلاه اغلب مشکی است و گرد و بدون لبه دوخته می‌شود.«پیراهن» مردان لر را در نهایت سادگی و با برش‌های معمولی و آستین راسته یا سردست طراحی کرده‌اند. «شاوال» یا همان شلوار نیز چون شلوار کردی، گشاد و از قسمت ران کاملا آزاد است و در قسمت کمر، با لیفه چین می‌خورد. این نوع شلوار، اغلب به رنگ مشکی دیده می‌شود.

لباس سنتی مردم ابیانه از جمله جاذبه‌های این روستای تاریخی زیبا به حساب می‌آید. لباسی که هنوز در میان اهالی آن رواج دارد و در حفاظت از این میراث، از خود تاکید و تعصب نشان می‌دهند. شلوار مشکی گشاد آقایان و چارقدهای رنگین بانوان ابیانه، ترکیبی زیبا از اقلیم این روستا و فرهنگ مردمانش را به نمایش می‌گذارد. لباس سنتی ابیانه به‌عنوان میراث فرهنگی ناملموس کشور در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

سیستان و بلوچستان از مناطق کهن ایران‌زمین به شمار می‌آید که پیشینه فرهنگی به قدمت اعصار گذشته دارد. آب‌وهوای خشک و بیابانی این منطقه، اولین و مهم‌ترین عامل اثربخش در نوع پوشش مردمان این خطه است. مردمان بلوچ جز معدود اقوام ایرانی هستند که همچنان به لباس محلی خود پایبند مانده‌اند و حتی در سفر به سایر شهرها نیز با لباس سنتی خود ظاهر می‌شوند. لباس مردان در اوج سادگی طراحی شده و لباس زنان این قوم (با وجود طرح و دوخت مشابه با نوع مردانه) سرشار از ظرافت و زیبایی است. الیاف ابریشمی، هنر چشم‌نواز سوزن‌دوزی بلوچی و استفاده از طرح‌های اصیل ایرانی، لباس محلی بلوچستان را به یکی از فاخرترین لباس‌های سنتی و حتی به زعم برخی، گران‌ترین لباس ستنی ایران تبدیل کرده است.تفاوت در فرم و ساختار لباس و شلوار با وجود شباهت ظاهری، نشان از منطقه یا طایفه‌ای خاص دارد. از این جهت، از نوع پوشش و نوع دوخت اهالی شهرهای مختلف بلوچستان، می‌توان پی برد که به کدام ناحیه یا به چه طایفه‌ای تعلق دارند.

مردمان سواحل نیلگون خلیج فارس به‌دلیل زندگی در هوای گرم و شرجی، به سراغ لباس‌های سبک و نازک و راحت رفته‌اند. اقوام متعددی چون لرها، ترک‌ها، عرب‌ها، عشایر قشقایی، تبریزی‌ها و کردها در این ناحیه از کشور زندگی می‌کنند. ازاین‌رو، پوش‌های محلی مردمان این خطه کمی متفاوت‌تر از نقاط دیگر کشور به نظر می‌رسد. بخش بزرگی از ساکنان اطراف خلیج فارس را اعراب تشکیل می‌دهند و عشایر منطقه، دیگر گروه بزرگی هستند که در این ناحیه زندگی می‌کنند.نقطه اشتراک ساحل‌نشینان جنوب ایران که با لقب بندری نیز شناخته می‌شوند، پوشاک سبک، خنک، نازک و گشاد آن‌ها است. به‌طور کلی، نوعی شباهت ساختاری در لباس اهالی شهرهای بوشهر، بندرعباس، ‌قشم و نواحی اطراف وجود دارد و در این میان، متداول‌ترین نوع پوشش بندری با عنوان لباس محلی هرمزگان شناخته می‌شود.

لباس زنان خطه هرمزگان و نواحی ساحلی خلیج فارس از پارچه‌‌های نازک و رنگ‌های روشن دوخته می‌شود تا جریان هوا به‌راحتی از میان آن عبور کند. رنگ‌های روشن آبی، بنفش، صورتی و سبز، بیشترین رنگ‌های به کاررفته در پیراهن و شلوار‌ این زنان است و به‌لحاظ همین رنگ‌های شاد و نیز طرح و نقش‌های سنتی، پوشش سنتی آنان، زیبایی خاص خود را دارد.«پیراهن» زنان بندر بنا بر هر شهر و روستایی می‌تواند متفاوت باشد و به دو شکل بلند تا مچ پا و کوتاه و زیر یا روی زانو تولید ‌شود. این پیراهن‌ها بیشتر به‌شکل کَندوره، گون، اشکم، نشته، آستین فراح، کلوش، عجمی، چینی، گشاد، عربی و ساده شلالی به چشم می‌خورد.

لباس گیلکی لباس محلی مردمان گیلان از زیباترین و شادترین نوع لباس‌های محلی ایرانی به حساب می‌آید که تناسب دلپذیری با محیط زندگی‌شان دارد. این لباس در فهرست میراث معنوی ایران نیز به ثبت رسیده است و در جشنواره لباس نیویورک، به‌عنوان شادترین لباس جهان انتخاب شد. لباس محلی زنان گیلک به سه نوع قاسم‌آبادی، تالشی و رسوخی تقسیم می‌شود که به‌ترتیب، لباس‌های مردمان شرق، غرب و مرکز گیلان است. لباس قاسم‌آبادی را از قدیمی ترین و اصیل ترین لباس‌های ایران و مشرق زمین می‌دانند. لباس رسوخی نیز بیشتر در شهر ماسوله به چشم می‌خورد و یادگار زمان قاجار است. پارچه لباس‌ها در مناطق مختلف، متفاوت انتخاب می‌شود و مردمان نزدیک به کوهپایه‌های گیلان از پارچه‌های ضخیم‌تری در لباس خود استفاده می‌کنند. برای مثال اهالی دیلمان لباس مخمل و آن‌هایی که در جلگه سکونت دارند، لباس‌های ابریشمی می‌پوشند.

لباس مازنی : بسیاری از اقوام مختلف کشور در استان مازندران زندگی می‌کنند و هریک از آن‌ها، پوشش مخصوص به خود را دارند. شادابی و تنوع رنگی برگرفته از طبیعت، در مازندران نیز چون سایر استان‌های کشور به ویژگی اصلی پوشش به‌خصوص برای زنان تبدیل شده است. سرپوش، تن‌پوش و پاپوش، کلیات پوشش مردمان این خطه از شمال کشور را تشکیل می‌دهد که هرکدام با جزئیات خاصی تولید می‌شود.