مدل لباس محلی دخترانه شیرازی

مدل لباس محلی دخترانه شیرازی + جدیدترین مدل های لباس محلی شیرازی را اینجا ببینید همگی در سایت مگسن.امیدواریم این مطلب مورد توجه شما عزیزان قرار گیرد.

اگرچه مشغله‌های زندگی ماشینی این روزها به زندگی سنتی شهرها و روستاها و عشایر استان فارس نیز رسوخ کرده و نوع پوشش را در سراسر استان فارس تحت تاثیر قرار داده است، اما هنوز پوشش محلی و سنتی در استان فارس خصوصا در بین مردم روستا و عشایر رواج دارد و لباس‌های محلی در بسیاری از روستاهای استان فارس به شیوه و شکل سنتی آن دوخته و پوشیده می‌شود.

در دوره های مختلف نوع پوشش دستخوش تغییر می شود. امروزه نیز لباس های سنتی مردم ایران تحت تاثیرقرار گرفته اما برخی از مردم روستا و عشایر پوشش محلی و سنتی خود را حفظ کرده اند و لباس محلی می پوشند.

لباس سنتی شیراز یکی از لباس های زیبای سنتی ایران است، که هنوز مورد استفاده افرادی قرار می گیرد که اصالت و سنت های گذشته خویش را فراموش نکرده اند. زنان ایل همچنان به لباس اصیل خود عشق ورزیده و جز در حالات استثنایی و یا شهرنشینی، حاضر نیستند این پوشش خود را از دست بدهند. استان فارس مهد کوروش و هخامنشیان است و لباس سنتی مردم استان فارس از قدیمی ترین لباس های ایرانیست.

لباس محلی زنان و مردان با یکدیگر متفاوت است. لباس محلی زنان شیراز در رنگ های شاد و متنوعی وجود دارد و برگرفته از طبیعت است. لباس زنان عشایر قشقایی برای تحرک و کار کردن هیچ محدودیتی ایجاد نمی کند و تناسب آن با فصول مختلف سال و محافظت از سرما و گرما و با رعایت ارزش اقتصادی آن برای خانواده مثال زدنی است. لباس مردان هم متناسب با کار و فعالیت زیاد و تحرک و زیبایی خاص خود بوده است.

پوشاک زنان عشایر از قسمت های مختلفی مانند کلاهک، آرخالق، تنبان، پاپوش، روسری، پیراهن، دامن (قر) تشکیل شده است.

کینگ یک پیراهن زنانه بلند از شانه تا قوزک پا است که از پایین تا نزدیک کمر دارای چاک است و یقه آن کامل بسته شده و آستین آن تا مچدست است. چاک بلند پیراهن آن را به دو قسمت جلو و عقب تقسیم می کند و سبب می شود زنان شیرازی بهتر بتوانند به کار و فعالیت بپردازند.

تورکی تومبان یک پوشش دامنی بلند با چین های فراوان است که از پارچه سبک تهیه می شود. چین های فراوان تورکی تومبان به علت این است که هنگام وزش باد و جمع شدن یک طرف دامن، چین های بعدی جای آن را گرفته و پوشش از بین نرود. برای زیبایی بیشتر تومبان یک یا دو تنبان تورکی روی هم می پوشند و از پارچه بیشتری استفاده می کنند.

چارقد: زنان عشایر شیرازی برای پوشاندن موهای خود از پارچه ظریف و نازک با طرح های خاصی استفاده نموده و از آن به عنوان روسری، استفاده کرده و قسمت سر به جز صورت را با آن می پوشانند. زنان شیرازی برای تزئین چارقد آن را مهره یا ملیله دوزی می کنند.

آرخالق: در اغلب فصول سال زنان عشایر لباسی زیبا و گرمی که پوششی محافظ بوده و موجب وقار و سنگینی لباس می شود، به نام آرخالق را روی لباس خود می پوشند. این لباس در زیر بغل چاک داشته و سبب می شود دست ها به راحتی حرکت کنند.

دستمال یا یاغلوق : زنان عشایر شیرازی بر روی چارقد پارچه ای به نام دستمال یا یاغلوق را به پیشانی بسته شده و در پشت سرخود گره می زنند تا از سر در برابر سرما و وزش باد، محافظت کند. جنس این دستمال از پارچه های قیمتی مانند ابریشم و حریر است و در بالای پیشانی به وسیله سنجاق یا گل طلا، به چارقد متصل می شود.

لباس محلی اوز و لباس عروس در جنوب استان فارس توسط تعداد اندکی از زنان هنرمند شهر «اوز» دوخته می شود. برای تزئین شلوار، روسری، کلاه، پیراهن، جلیقه زنان و لباس کودکان زنان هنرمند خوس بافی انجام می دهند. خوس بافی از هندوستان به ایران راه یافته و خوس از الیاف نقره ای تشکیل شده که بافته می شود.

لباس زنان قشقایی با رنگارنگی و تنوع اش شناخته می شود. زنان قشقایی هیچ گاه صورتشان را نمی پوشانند. آنها کفش های دست ساز معمول در ایران را به پا می کنند.

استان فارس مهد هخامنشیان و کوروش است و تاریخچه‌ای بسیار غنی دارد. به همین دلیل لباس های محلی شیراز نیز از قدیمی‌ترین لباس‌های محلی ایران به شمار می‌رود. در استان فارس چندین قومیت وجود دارد که می‌توانید آن‌ها را از روی نوع لباس و رنگشان تشخیص دهید. لباس‌های رنگارنگ و زیبا که الهام‌گرفته از طبیعت و برخاسته از روحیه نشاط‌بخش مردم این منطقه هستند و هر کدام از جنبه‌های منحصربه‌فرد فرهنگ ایرانی و تمدن گذشتگان و پیشینیان خود به شمار می‌روند.

همان‌طور که گفتیم لباس های محلی شیراز به خصوص لباس‌های زنان شیرازی بسیار رنگارنگ هستند و با طرح‌های پرجنب‌وجوش خود شما را به وجد می‌آورند. طرح و رنگ این لباس‌ها از طبیعت زیبای این منطقه الهام گرفته‌اند و حس دلنشین و زیبای مناظر را برایتان تداعی می‌کنند. پیراهن چاکدار بلند و دامن‌های چین‌دار گشاد از اجزای مهم و جدایی‌ناپذیر لباس‌های محلی زنان شیراز به شمار می‌روند. این ست و ترکیب جذاب با یک چارقد حریر، آرخالق و دستمال کامل می‌شود.

دستمال یا یاغلوق پارچه‌ایست که زنان شیرازی از روی چارقد به پیشانی خود بسته و از پشت سر گره‌ می‌زنند. دستمال علاوه‌بر جنبه زیبایی از سر در برابر سرما و وزش باد، محافظت می‌کند. معمولا جنس دستمال از پارچه‌های قیمتی، مثل ابریشم و حریر است و زنان به وسیله سنجاق یا گل طلا آن را در بالای پیشانی به چارقد خود وصل می‌کنند.

لباس‌های محلی مردان شیرازی هم بسیار جذاب و دیدنی هستند، اما نسبت به لباس زنان ساده‌ترند و از اجزای کمتری تشکیل شده‌اند. همچنین این لباس‌ها برعکس لباس زنان که دارای رنگ‌های شاد و متنوع هستند، رنگ‌های محدودی دارند و بیشتر اوقات به رنگ سفید و مشکی دیده می‌شوند.

نداشتن کلاه معمولا دربین عشایری‌ها و مردان ایل قشقایی آن‌چنان پسندیده نیست و به همین دلیل مردان ایل باید همیشه کلاهی بر سرشان داشته باشند. در گذشته به خصوص در دوران قاجاریه کلاه مردان قشقایی از جنس نمد با رنگ مشکی و بدون لبه بود. عکس‌هایی به جای مانده از از یک صد سال پیش مردم قشقایی نیز این ادعا را ثابت می‌کند که در گذشته بیشتر کلاه‌های بدون لبه با اندازه‌های مختلف رایج بود.

البته افراد سرشناس و بزرگان ایل با کمی تغییر از این کلاه‌ها استفاده می‌کردند. اما از حدود پنجاه سال پیش با ابتکار یکی از خوانین و بزرگان قشقایی، کلاه دو گوشی در میان مردم ایل قشقایی رایج شد. این کلاه‌ها با استفاده از کرک‌های ظریف و لطیف بز (که بسیار کمیاب هستند) و توسط نمدمال‌های با تجربه و ماهر محلی مالیده و تهیه می‌شوند و علاوه‌بر جنبه زیبایی و وقار، به علت داشتن وزن زیاد، با هر باد و طوفانی از سر نمی‌افتند. حتی موقع تابش آفتاب هم می‌توان از گوشه آن به عنوان سایبان استفاده کرد.